Nagsisimula ang lesson sa tinatawag sa slides na “shortsighted view” o makitid na pananaw ng tao tungkol sa hustisya: ang gawi na gawing pulos pantao o horizontal na bagay na lang ang hustisya, kaya nagiging anuman na lang ang desisyon ng korte, sinasang-ayunan ng kultura, o hinihingi ng mga ideolohiya. Kapag ang hustisya ay inihiwalay sa Diyos, nawawala ang katatagan nito, nagbibigay ito ng huwad na pag-asa, binubura nito ang ating pananagutan sa Kanya, at pinag-aaway nito ang habag at hustisya.
Bilang katapat nito, ipinapakita ng pag-aaral na ang Diyos ang mismong esensya at pinagmulan ng hustisya. Ang hustisya ay hindi isang pamantayan sa itaas ng Diyos na kailangan Niyang sundin; ito ay kung sino Siya, ang pagpapahayag ng Kanyang banal na karakter, bilang Hukom ng buong lupa na gumagawa ng tama. Dahil ito ay isang communicable attribute, ang mga taong nilikha sa Kanyang wangis ay may totoo ngunit limitadong unawa sa hustisya, at ang mga iniligtas ay hinuhubog sa Kanyang matuwid na karakter sa pamamagitan ng sanctification.
Ang ikatlong bahagi naman ay tumatalakay sa hustisya at habag, na madalas tingnan ng sekular na mundo bilang magkasalungat. Sa karakter ng Diyos, nagtatagpo ang mga ito; ang Kanyang habag ay hindi kailanman hindi makatarungan at ang Kanyang hustisya ay hindi kailanman walang habag. Ang hustisya na walang habag ay nagiging malupit at walang puwang para sa pagsisisi, at ang habag na walang hustisya ay nagiging sentimental at nag-iiwan sa mga biktima na walang proteksyon. Ang Panginoon na mapagpatawad at mapagbiyaya ay hindi kailanman magpapawalang-sala sa may sala, at pareho itong perpektong nagtagpo sa krus, kung saan dinala ni Cristo ang hustisya ng Diyos laban sa kasalanan upang ang habag ay maabot ang mga makasalanan.